شمارهٔ ۶۱
هوش مصنوعی: این شعر از حسرت و درد ناشی از عشق و خیانت می‌گوید. گوینده از دردهایی که معشوق به او وارد کرده شکایت می‌کند و از وفاداری‌اش سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که معشوق با رفتارهایش او را به زمین زده و دلش را شکسته است. در نهایت، شاعر به تضاد میان مهر و کینه اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که انتظاراتش از عشق برآورده نشده است.
از غمزه صد تیر جفا بر جان ما انداختیدل با تو روزی دم نزد کاخر چرا انداختی
هوش مصنوعی: از نگاه تو زخمی به دل ما زدی، اما چرا روزی هیچ حرفی از عشق نزدیم و حالا به این وضعیت رسیدیم؟
بردی سر از خط رضا دادی به خصم آب وفاچون خاک، پیمان مرا در زیر پا انداختی
هوش مصنوعی: تو از مرز رضایت گذشتی و به دشمن نشان دادی که چقدر کمارزش است. مانند خاک، وفای من را زیر پا گذاشتی و پیمانم را نادیده گرفتی.
در کوی تو کردم وطن دل بر وفا لب بر سخنتو رفتی اندر روی من سنگ جفا انداختی
هوش مصنوعی: در مسیر تو، جایی برای زندگیام انتخاب کردم و با دلی وفادار صحبتهایت را میزدم. اما تو به ناگهان از پیشم رفتی و با بیرحمی بر من سختی و آسیب وارد کردی.
بر من ز چشم مست تو انداخت ناوک شست تودل اه نکرد از دست تو بگذاشت تا انداختی
هوش مصنوعی: چشم معشوقهام مرا با نگاه خیرهاش هدف گرفت و تیر بینفسی را بر دلم نشاند. دل من هیچ اعتراضی نکرد و بیدرنگ به عشق تو سپردم و رها کردم.
در کف گرفتی مهر و کین این خار بود آن یاسمینآن، خصم را دادی و این در چشم ما انداختی
هوش مصنوعی: تو محبت و دشمنی را در دست داشتی و این خارمانند بود، اما آن یاسمن که زیباست. تو این یاسمن را به دشمن دادی و این زشتی را در چشم ما انداختی.
تا با مجیر از تست غم جز با وفا نگشاد دمتو شوخ چشم اول قدم شاخ وفا انداختی
هوش مصنوعی: به امید اینکه از غم تو کاسته شود، فقط با محبت میتوانم سخن بگویم. تو با آن چشمان زیبایت در آغاز، نشانهای از وفا برایم به ارمغان آوردی.