شمارهٔ ۶۲
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق و دردهای ناشی از آن می‌پردازد. شاعر از دل‌دزدی و غم‌های ناشی از از دست دادن عشق سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که عشق و احساسات عمیق زندگی‌اش را تحت تأثیر قرار داده است. او از معشوقه‌اش می‌خواهد که به یاد قلب‌های شکسته و غم‌زده، با او باشد و به این دردها توجه کند. همچنین به مظاهر زیبایی مانند زلف و خون می‌پردازد و نشان می‌دهد که عشق می‌تواند هم زیبا و هم دردآور باشد. در نهایت، از معشوق می‌خواهد که به خاطر همنوعان و دل‌های دردمند، کمی از کینه بکاهد و با او همدردی کند.
زین بیش دل دزدی مکن کز دل جهان پرداختیجان بخش ما را کز دو لب صد کیسه جان پرداختی
هوش مصنوعی: دل را بیشتر از این در حسرت نبر، زیرا تو برای دنیای خودت تلاش کردی. جان ما را با محبتت احیا کردی و از دو لب خودت برای ما جان تازهای بخشیدی.
از غمره جانها بسته ای وز غم جگرها خسته ایبا ما کنون پیوسته ای کز ما جهان پرداختی
هوش مصنوعی: تو در دل‌های غمگین و دردآلود ما جا گرفتهای و به ما وابسته شدهای، بهگونهای که دیگر به دنیا و مشکلات آن توجهی نکردهای.
گفتم نپردازی بدان کاری ز غم کارم به جانای فتنه آخر زمان آخر بدان پرداختی
هوش مصنوعی: به یکدیگر گفتم که نباید به کارهای غمانگیز توجه کرد، اما تو به این کارها پرداختی و در نهایت دلم را آزردی.
راندی به زلف سرنگون دوش از دل مه جوی خوندر خون مه رفتی کنون کز عاشقان پرداختی
هوش مصنوعی: به دلیل زیبایی و جذابیت زلف شب، دل عاشق بیتاب شده و با چشمان اشکآلود خود، غم و اندوهی عمیق را تجربه می‌کند. اکنون که محبوب او از میان عاشقان رفته، درد و حسرتی در دل او باقی مانده است.
رو بر مجیر از روی کین کم کن ز بهر دل کمیناکنون که از دل هم زمین هم آسمان پرداختی
هوش مصنوعی: از روی خشم و کینه، خود را از کسی که دلت را به او سپردهای، دور کن؛ حالا که از دل تو این زمین و آسمان را پر کرده است.