شمارهٔ ۷۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق غم و درد شاعر می‌پردازد. او به معشوق خود می‌گوید که چون هرگز غم را تجربه نکرده، نمی‌تواند درد و رنج او را درک کند. شاعر به تنهایی و رنج بیداری خود اشاره می‌کند و از بی‌خبری معشوقش از رنج‌هایش گلایه می‌کند. او می‌داند که معشوقش از مشکلات او بی‌خبر است و در زندگی آرام و بی‌دغدغه‌ای به سر می‌برد. شاعر همچنین از معشوق می‌خواهد که اگرچه ممکن است ظلم کند، اما از او انتظار وفا دارد. در نهایت به اشاره‌ای به قدرت خود و نیاز به یاری در مقابل سختی‌ها می‌پردازد، و به نقش خود در پیروزی‌ها و موفقیت‌ها اشاره می‌کند.
چون تو از غم ندیده ای خواریاز غم ما کجا خبر داری؟
هوش مصنوعی: وقتی تو هرگز غم را تجربه نکردهای، چطور میتوانی از رنج و ناراحتی ما باخبر باشی؟
خفته ای خوش چو بخت من همه شبتو چه دانی ز رنج بیداری؟
هوش مصنوعی: تو همچون من خوش خواب هستی و نمیدانی که من چه رنجی از بیداری میکشم و چه سختیهایی را تحمل میکنم.
فارغی نیک دانم از کارمفارغم چون تو بر سر کاری
هوش مصنوعی: من از کارهای خودم بی‌خبر و راحت هستم، چون تو مشغول کار خودت هستی.
بار غم را چو نیک می نگرمدر خورست این جفا به سر باری
هوش مصنوعی: وقتی به بار غم نگاه میکنم، متوجه میشوم که این رفتار ناپسند به دلیل سنگینی بار زندگی است.
شو جفا کن که از تو تا به وفاپاره ای راه هست پنداری
هوش مصنوعی: به من ظلم کن و آزمایش کن، چرا که هنوز تا وفاداری و صداقت فاصله زیادی داریم و این را در نظر بگیر.
سالها شد که صید تست مجیربرهان یا بکش چه می داری؟
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که من در دام تو گرفتار شدهام. اگر دلیلی برای رهایی از این وضعیت داری، ارائه بده وگرنه من را رها کن.
رایگان از کفم مده که مرامی کند پهلوان خریداری
هوش مصنوعی: مرا از خود نران که این کار باعث میشود تا من به فردی قدرتمند و برجسته تبدیل شوم که ارزشش را داری.
نصرة الدین که روز نصرت و فتحملک را تیغ او دهد یاری
هوش مصنوعی: کمک به دین، روزی که پیروزی و فتح کشور را با شمشیر او به دست آورد، به یاری میآید.