شمارهٔ ۷۴
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر غزلسرای فارسی، به توصیف احساسات عمیق و غم‌انگیز عشق و جدایی می‌پردازد. شاعر در آن از درد و رنج خود به خاطر محبوب صحبت می‌کند و می‌گوید که اگر محبوب در کنار او بود، او نیز غمی نداشت. او به بی‌توجهی معشوق اشاره می‌کند و دل تنگی و ناامیدی خود را از نداشتن وفا و رابطه‌ای پایدار ابراز می‌کند. در نهایت، شاعر حسرت می‌خورد که چرا محبوب به او توجهی نمی‌کند و از این عدم محبت رنج می‌برد.
گر تو آنجا که تویی انده ما داشتییدل ما در غم و اندوه چرا داشتیی؟
هوش مصنوعی: اگر تو در جایی که هستی، غمی نداشتی، پس چرا دل ما در اندوه و ناراحتی است؟
همه غمخوارگی من ز جفا جویی تستمن چه غم داشتمی گر تو وفا داشتیی؟
هوش مصنوعی: من از سختیها و رنجهایی که میکشم، به خاطر بیوفایی توست. اگر تو به من وفادار بودی، من هیچ غمی نداشتم.
موج خون می زندم چشم و نکردی گله همگر تو گوشی به من غم زده وا داشتیی
هوش مصنوعی: من از شدت ناراحتی و غم در حال اشک ریختن هستم، اما تو هیچ شکایتی نکردی. اگر تو هم به من توجه میکردی و میدیدی که چقدر دلbroken هستم، شاید احساس ترحم میکردی.
محرم وصل ندانم که کرا خواهی داشت؟سخت محروم کسم کاش مرا داشتیی
هوش مصنوعی: نمیدانم در زمان وصالت به چه کسی توجه خواهی کرد؟ من به شدت با احساس محرومیت مواجهام و ای کاش تو مرا داشتی.
گر مجیرت نشدی دستخوش انصاف بدهتو چنین سر زده و خوار کرا داشتیی؟
هوش مصنوعی: اگر نتوانستی من را در دلت جای بدهی، لااقل به من انصاف بده. تو چنین فردی سر برآوردهای و آیا کسی را که در حال ذلت است، در نظر نداشتی؟