شمارهٔ ۱۸ - مجیرالدین بیلقانی

شاها بدان خدای که آثار صنع اوجان بخشی و خرد دهی و بنده پروریست

در چنبر قضاش اسیرند و ممتحنهر هستیی که در خم این چرخ چنبریست

کز آرزوی بزم تو کز آسمان بهستاین خسته در شکنجه صد گونه بتریست

گر جان او نه معتکف آستان تستاز رحمت و هدایت جان آفرین بریست

گفتند کرد شاه جهان از اثیر یادوز اشهری که پیشه او مدح گستریست

گفتم ز دور ماندن من دان که شاه راگه دل سوی اثیر و گهی سوی اشهریست

داند خدایگان که سخن ختم شد به منتا در عراق صنعت طبعم سخنوریست

خضرم به نطق و خاطر من چشمه حیاتبحری به جود و عرصه ملکت سکندریست

هر نکته ای ز لفظ من اندر ثنای تورشگ حدیث فرخی و شعر عنصریست

در عصر تو معزی ثانی منم از آنکبر درگه تو دمدمه کوس سنجریست

مقبل کسم که بر در دکان روزگارهستم سخن فروش و مرا شاه مشتریست

بر من گزین مکن که نباید چو من به دستوز پای مفگنم که حدیثم نه سر سریست

عیسی و خرمنم تو نپرسی که از چه روی؟ای آنکه عکس تو خورشید و مشتریست

یعنی که گرچه عیسی وقتم گه سخننا آمدن به خدمت بزم تو از خریست

خالی مباد عرصه عالم ز عدل توتا پیشه زمانه جافی ستمگریست