شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خدایی اشاره میکند که آسمان و ستارههای آن را میآفریند. او از درد و جدایی از معشوقش سخن میگوید و این جدایی او را به حالتی میرساند که هر لحظه آرزوی مرگ میکند.
به خدایی که روی گردون رابه کواکب همی بیاراید
هوش مصنوعی: به خدایی که آسمان را با ستارهها تزئین میکند.
که مرا از نهیب فرقت توهر زمان مرگ آرزو آید
هوش مصنوعی: از درد جدایی تو، همیشه آرزوی مرگ در دلم میترسید.