شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف محبوبی می‌پردازد که زیبایی او فراموش‌نشدنی و بی‌نظیر است. شاعر اشاره می‌کند که هیچ گوهری نمی‌تواند زیبایی چشمان معشوق را بیان کند. عقل و ایمان در برابر سحر و جذبه او ناتوانند. همچنین، هر چیزی که هستی را به کمال می‌رساند، در مقایسه با او ناچیز است و هیچ سخن یا هدیه‌ای نمی‌تواند ارزش واقعی او را بیان کند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که محبت و زیبایی او فراتر از کلمات و توصیف‌هاست.
دریا دلا! کسی که گهر چین لفظ تستدر جزع دیده صورت لؤلؤ نیاورد
هوش مصنوعی: ای دل! دریا، مانند تو کسی پیدا نمیشود که بتواند زیباییهای کلامت را در عمق وجودش ببیند و مانند مروارید از آن جواهر بسازد.
عقل آن زمان که سحر حلال تو دل بردایمان به هیچ غمزه جادو نیاورد
هوش مصنوعی: زمانی که عقل در ساعت سحر جاذبهها و زیباییهای تو را جذب می‌کند، دیگر به هیچ نوع جادو و وسوسهای توجه نمیکند و از ایمانش به آن زیباییها کم نمیشود.
هستی مسیح جان ده وآنرا که دانشی استپیش دم تو هاون و دارو نیاورد
هوش مصنوعی: مسیح، جان را زنده کن و بدان که کسی که دانشی دارد، در برابر تو مانند هاون و دارو بیقدرت است و نظری ندارد.
با روی شاهدان سیه چشم لفظ تودل یاد زال ریخته ابرو نیاورد
هوش مصنوعی: با چهره زیبا و چشمهای تاریک شاهدان، واژههای تو باعث میشود که دل، یاد زال را فراموش کند و به ابروهای تو فکر نکند.
شاها! سخن غلام من آمد اگر چه هستهندو وشی که قیمت نیکو نیاورد
هوش مصنوعی: ای شاه! سخن من که غلام تو هستم، آمده است. هرچند که این فرد هندو و زرتشتی است و ارزش خوبی ندارد.
چون آرمت سخن که بر چون تو خسروی؟عاقل به تحفه بنده هندو نیاورد
هوش مصنوعی: وقتی که تو شاهزادهای بزرگ و باارزش هستی، چرا باید به کسی که در مقام و منزلت تو نیست، توجه کنی؟ انسان خردمند نیازی ندارد که هدیه یک بنده ساده را بپذیرد.