شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: این متن به توصیف زیبایی‌های آفرینش و عشق به خداوند می‌پردازد. شاعر به بهار و بلبل اشاره می‌کند که به یاد خداوند عشق و شوق دارند. او می‌گوید که دل‌هایی که مانند کمان نیستند، نمی‌توانند به درستی درک کنند که انسان‌ها چگونه با تقدیر خود روبرو می‌شوند. همچنین اشاره می‌کند که عدم خدمت به خداوند ممکن است دل‌ها را در آتش بی‌توجهی بسوزاند، اما در این راه ممکن است عذر و بهانه‌ای وجود داشته باشد که در نظر خداوند پذیرفته نشود.
به جان آفرینی که ابر بهاریبه تسبیح و تهلیل او می خروشد
هوش مصنوعی: به جان کسی که ابرهای بهاری به خاطر ستایش و بزرگداشت او به حرکت درآمده و جویبارها میجوشند.
به وقت سحر بلبل از جام لالهمی روشن الا به یادش ننوشد
هوش مصنوعی: در صبح زود، بلبل از گل لاله شهد مینوشد، اما فقط به یاد کسی خاص این کار را می‌کند.
کسی را که دل چون کمان نیست داندکه با تیر تقدیر او کس نکوشد
هوش مصنوعی: کسی که دلش مانند کمانی قوی و انعطافپذیر نیست، میداند که دیگران برای تغییر سرنوشت او تلاشی نخواهند کرد.
که هر لحظه بی خدمت بارگاهتمجیر از تف دل بر آتش بجوشد
هوش مصنوعی: هر لحظه که از خدمت به درگاه تو دور باشم، دل من مانند آتش میجوشد و تفت میخورد.
ولیکن درین راه عذری است او راکه آن عذر بر رأی عالی نپوشد
هوش مصنوعی: اما در این مسیر بهانه‌ای وجود دارد؛ بهانه‌ای که نمیتواند نظر بلندمرتبه را پنهان کند.