شمارهٔ ۸۳
هوش مصنوعی: این شعر به موضوعات اخلاقی و دینی می‌پردازد. شاعر به اهمیت کنترل زبان و پرهیز از غیبت اشاره دارد و می‌گوید که آزار دادن دیگران، حتی به اندازه یک پشه، گناه بزرگی است. او به این نکته تأکید می‌کند که اگر دل کسی را بشکنیم، نمی‌توانیم به مسلمان بودن خود افتخار کنیم. همچنین، شاعر به مسأله ظلم و بی‌عدالتی نسبت به مظلومان اشاره می‌کند و بیان می‌کند که کسی که از ظلم لذت می‌برد، در واقع در خطر عواقب کارهایش قرار دارد. سرانجام، او به این واقعیت اشاره می‌کند که راه درست و انسان‌دوستانه ممکن است دشوار و طولانی باشد، اما در نهایت مهم این است که بر اصول انسانی و اخلاقی پایبند باشیم.
به خدا گر خدا روا داردکه تو یک پشه را برنجانی
هوش مصنوعی: اگر خدا اجازه دهد که تو حتی یک پشه را آزردهخاطر کنی، به خدا قسم!
چون زبانت به غیبت آلوده ستقل هوالله به هرزه می خوانی
هوش مصنوعی: وقتی زبانت به غیبت و سخنچینی مشغول است، هرچقدر هم که از خدا صحبت کنی، بیفایده و بیمعناست.
دل یک کس اگر بیازارینیستت بهره در مسلمانی
هوش مصنوعی: اگر دل کسی را بیازاری، سودی از مسلمان بودن نخواهی برد.
خود نترسی ز روز گیراگیربه سر آن دو راه درمانی!
هوش مصنوعی: از مواجهه با روزهای سخت نترس، زیرا برای عبور از این شرایط دشوار دو مسیر درمان وجود دارد!
مال مظلومکان به قهر و ستمبر سر اسب و استر افشانی
هوش مصنوعی: دارایی و اموال کسانی که مورد ظلم و ستم قرار گرفتهاند، به خاطر زورگویی و ظلم، به راحتی بر سر چهارپایان مانند اسب و الاغ میریزد.
بارنامه کنی که من میرمچه کنم خود تو گیر سلطانی
هوش مصنوعی: اگر تو بارنامهام را آماده کنی و من بروم، چه کاری از دست من برمیآید؟ خودت درگیر سلطنت هستی.
ره درازست لیک خواجه ضعیفزاد، نی کار چون بود دانی؟
هوش مصنوعی: راه طولانی است، اما شخص ضعیفی برای این سفر آمده است. حالا میدانی که کار چگونه خواهد شد؟