شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی به عشق و شوق می‌پردازد. شاعر از طلوع ماه و زیبایی‌های زندگی صحبت کرده و به شادی و لذت‌های حرام و حلال اشاره دارد. او توصیه می‌کند که به گذر زمان و غم‌های زندگی توجه نکنیم و به جای آن از زندگی لذت ببریم. همچنین، به یاد معشوق و شیرینی‌های یادآوری‌اش، شاعر به یادگیری زندگی در بهترین حالت اشاره می‌کند و امید دارد که عشقش مورد قبول قرار گیرد. در کل، شعر به احساسات عاشقانه و لذت از زندگی تأکید دارد.
یا من طلعت طلوع الهلالادرها مروقه کالزلال
هوش مصنوعی: ای آنکه چون ماه نو میدرخشی، بر من بنگر و گلابی مانند چشمه را بر من بپاش.
زهی عیش بی خاک کویت حرامزهی باده بر یاد رویت حلال
هوش مصنوعی: خوشا شادیهایی که در سایهی خاک تو نیست، و خوشا نوشیدنیها که به یاد چهرهات مجاز است.
فلا تشتغل بصروف الزمانفصوف الزمان کطیف الخیال
هوش مصنوعی: به زمان و تغییرات آن مشغول نشوید، چرا که زمان مانند یک خیال زودگذر است.
مخور خون من خون ساغر بخورممالم به غم گوش بربط بمال
هوش مصنوعی: مرا رنجور و غمگین نکن، به جای خون من، شراب بنوش و به غمهایم گوش نده. به جای آن، با نوازش ساز این دردها را فراموش کن.
فللعیش اول عهد الصبامدار فطیب علی کل حال
هوش مصنوعی: زیستن در جوانی همیشه شیرین و خوشایند است، و این سرنوشت خوبی است که در هر شرایطی باید شکرگزار آن باشیم.
تو مقبل شوی گر قبولت کندقزل ارسلان شاه دریا نوال
هوش مصنوعی: اگر شاه قزل ارسلان دریا تو را بپذیرد، تو از شوق و استقبال او برخوردار میشوی.