شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و اندوهی که به واسطه عشق به محبوبش دچارش شده، سخن می‌گوید. او به فقاع (شراب) اشاره کرده و از آن به عنوان نشانه وفاداری یاد می‌کند، در حالی که حالا آن دل که به خاطر عشق او سال‌ها غمگین بوده، به فراق و جدایی از محبوبش اشاره می‌کند. در نهایت، او نام وصل و عشق را بر یخ می‌نویسد، که نشان‌دهنده سردی و دوری از محبوب است.
با من غمت ای فقاعی حور سرشتهنگام وفا تخم تبهکاری کشت
هوش مصنوعی: با من ای فقاعی که به زیبایی حورها شبیه هستی، در زمان وفا و صداقت، بذر خیانت را کاشتهای.
آن دل که فقاع از تو گشودی همه سالاکنون سخن وصل تو بر یخ بنوشت
هوش مصنوعی: دلهایی که به خاطر عشق تو به درد آمدند و با شوق و التهاب همواره در انتظار وصالت بودند، حالا در این سرمای یخبندان، تنها یاد تو را به زبان میآورند.