شمارهٔ ۶۹
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به توصیف جایی می‌پردازد که در آن فقط سرهنگ‌ها و افراد برجسته پذیرش دارند و کسانی که بی‌پناه و بی‌نوا هستند از آنجا رانده می‌شوند. شاعر اشاره می‌کند که در مقام وصال معشوق، فرصتی برای استراحت و آرامش دل خسته وجود ندارد و از او می‌خواهد که اجازه ندهد دلش را از او بگیرند.
بر درگه وصل یار سرهنگانندبی سیمان را ز در برون می رانند
هوش مصنوعی: در درگاه وصال معشوق، تنها افراد خاص و محترم را میپذیرند و کسانی که شایستگی ندارند، از آنجا طرد می‌شوند.
در صدر وصال او گرم ننشانندآخر دل خسته را ز من نستانند
هوش مصنوعی: در اوج نزدیکی و وصال او، دل خستهام را آرام نمیکنند و از من میطلبند که تسلیم نشوم.