شمارهٔ ۱۳۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساسات تلخ خود نسبت به یک معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید که از طعنه‌ها و بی‌محلی‌های دیگران رنج می‌برده و در عین حال از عشق و دوری معشوق زجر کشیده است. در واقع، این ابیات نشان‌دهنده‌ی درد و غم ناشی از جدایی و بی‌توجهی معشوق است.
صد طعنه ز هر گدای می خوردم منصد شربت جان گزای می خوردم من
هوش مصنوعی: من به خاطر هر تند زبانی و تمسخری که از افراد پاییندست دیدم، صد بار به خودم زخم زدم، اما در عوض، نوشیدنیهایی را که روح را شاداب میکنند، نوشیدم و به زندگیام ادامه دادم.
از جور تو پشت دست می خاییدم منوز هجر تو پشت پای می خوردم من
هوش مصنوعی: من از ظلم و سختیهای تو عذرخواهی میکردم و به خاطر دوریات همیشه در زحمت و ناراحتی بودم.