شمارهٔ ۱۳۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر ناامیدی و غم شاعر از ناکامیها و عدم دستیابی به آنچه کاشته است، میباشد. دل شاعر خسته و غمگین است و او از محبوب خود میخواهد که از این شهر برود، گویی که هیچ چیز دیگری نمیتواند به او آرامش دهد.
هر تخم که کاشتم نیامد به دروتا چند خورد کهنه دلم غصه نو
هوش مصنوعی: هر دانهای که کاشتم نتیجهای نداشت و در کمال تاسف، دل قدیمیام پر از غصهها و نگرانیهای جدید است.
سنبل نیم ای صنم! که گویم که بروزین شهر تو گوئی مرو ای باب مرو!
هوش مصنوعی: ای زیبای من، تو مانند سنبل هستی! هر چه بگویم که از این شهر برو، تو گویی: "نه، نرو!"