شمارهٔ ۱۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس جدایی و تنهایی خود صحبت می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که بدون معشوقش، نه وجود دارد و نه عدم، و از خویشتن خویش فاصله گرفته است. با از دست دادن وصل به محبوب، او خود را همچون سایه‌ای در خاک احساس می‌کند و به نوعی به ناامیدی و فقدان می‌رسد.
چون سایه نه نیستم نه هستم بی تووز سایه خویشتن گسستم بی تو
هوش مصنوعی: بدون تو نه وجود دارم و نه عدم. از خودم هم جدا شدم چون تو نیستی.
تا سایه وصل برگرفتی ز سرمچون سایه به خاک در نشستم بی تو
هوش مصنوعی: زمانی که عشق تو را از من دور کرد، مثل سایه‌ای بر زمین نشستم و بیتو به درد و دل پرداختم.