شمارهٔ ۸۷
هوش مصنوعی: شمس در این شعر از عشق و زیبایی سخن می‌گوید. او از شبتابی می‌گوید که در میانسالی با نگرانی و حسادت روبروست و این احساسات را با تصاویری از خون و زیبایی ترکیب می‌کند. او همچنین به نوشته‌ای اشاره می‌کند که به وضوح نشان می‌دهد عشقش چقدر عمیق و واقعی است. به نظر می‌رسد که این عشق به حق و راست است و از عمق وجود او سرچشمه می‌گیرد.
شمس یک‌دست که از دست من و بیم هجاهر شبی تا به سحر روی به خون می‌شویی
هوش مصنوعی: شمس یک‌دست، که به دور از من و بیخیالی شبها تا سپیده دم چهرهاش را به خون میشوید.
رقعه‌ای دیدم و دانستم و معلومم شدکه رخ از رشک به خون مژه چون می‌شویی
هوش مصنوعی: نوشته‌ای را دیدم و فهمیدم که چهرهاش از حسادت، چشمش را به خون مژه آغشته کرده است.
گر به حق بود سخن‌های تو در رقعه رواستکه بدان دست نوشتی که کون می‌شویی
هوش مصنوعی: اگر سخن‌های تو بر اساس حقیقت باشد، نوشتن آن بر روی کاغذ مجاز است، زیرا که تو آن را به دست نوشته‌ای که جان را در حال پاک شدن است.