شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش و آرزوی سلامتی و خوشبختی برای یک پادشاه می‌پردازد. شاعر از بلایای زمان خواهان دوری جان پادشاه و بروز درد برای دشمنان اوست. او آرزو می‌کند که رنگ و روی پادشاه همیشه زیبا و درخشان باشد و در مجالس او همیشه شادی و نوشیدن به راه باشد. همچنین، برای دوستان پادشاه، آرزوی شادی و برای دشمنانش، غم و اندوه را پیش‌بینی می‌کند. در نهایت، شاعر برای پادشاه خواهان سلامتی و دوری از ملامت و ندامت است.
از بلای دهر جان شاه گیتی فرد بادجان بدخواهان او جفت بلا و درد باد
هوش مصنوعی: از آسیبهای زمانه، جان شاه جهان پایدار باد و جان دشمنان او دچار بلا و درد باشد.
رنگ گرد از روی رادی آب جود او بشستجان او بی رنگ باد و روی او بی گرد باد
هوش مصنوعی: رنگ زیر گرد و غبار از روی آبی، بخشش او جانش را پاک کرد و صورتش بدون هرگونه کدری و غبار شد.
روز و شب در مجلس او بانک نوشانوش بادسال و مه بر درگه او بانگ برد ابردباد
هوش مصنوعی: روز و شب در محضر او، همواره صدای خوشی باشد. سال و ماه، در کنار درگاه او، نویدبخش و شاداب باشند.
دوستانش را ز شادی روی دائم سرخ باددشمنانش را ز زاری روی دائم زرد باد
هوش مصنوعی: دوستان او همیشه از شادی چهرهای سرخ دارند، و دشمنانش همیشه به خاطر غم و اندوه چهرهای زرد.
با سلامت جفت باد و با سعادت یار باداز ملامت دور باد و از ندامت فرد باد
هوش مصنوعی: امیدوارم همیشه شاد باشی و همراهی خوب و خوشبختی در کنارت باشد. دور از هر گونه سرزنش و پشیمانی زندگی کنی.