شمارهٔ ۵۶
هوش مصنوعی: این متن شاعرانه به احساسات عاشقانه و انتظارِ وصال میان عاشق و معشوق می‌پردازد. شاعر از زیبایی معشوق و غیبت او صحبت می‌کند و بر این باور است که اگر معشوق نیاز به او داشته باشد، به زودی به سوی او بازخواهد گشت. او همچنین به رنج و آرزوی خود از دوری و انتظار برای دیدار اشاره می‌کند و ابراز نگرانی می‌کند که وعده‌های عشق ممکن است طولانی شوند. در نهایت، شاعر امید دارد که پس از دوران جدایی، روزی وصال و بازگشت معشوق تحقق یابد.
اگر بمهر من آن ماه را نیاز آیدچنانکه زود برفتست زود باز آید
هوش مصنوعی: اگر آن ماه زیبای من به محبت و عشق نیاز پیدا کند، همانطور که به سرعت رفت، به همان سرعت هم باز میگردد.
برزم رفت و بسی رنج نابسازی کردرسد بباده خوری باز بزم ساز آید
هوش مصنوعی: به جشن و سرور ادامه بده و از به یادآوری دردها و رنجها پرهیز کن، زیرا خوشی و شادابی دوباره به تو خواهد رسید.
همی دهیم براه فراز کردن چشمامیدوار که او ناگهی فراز آید
هوش مصنوعی: ما در تلاشیم تا چشمان امیدوار خود را به سوی او برافرازیم، به این امید که ناگهان او به سوی ما بیاید.
دراز وعده نگار است و من از او در بیماگر چه وعده اش از عشق من دراز آید
هوش مصنوعی: مدتزمانی که محبوب وعده داده، بسیار طولانی است و من نگرانم که آیا او به وعدهاش عمل خواهد کرد یا خیر. هرچند که این وعده به عشق من اشاره کرده و تداوم دارد.
مرا ز فرقت آن ماه آفتاب طرازز خون دیده همی بر دو رخ طراز آید
هوش مصنوعی: از دوری آن زیباروی همچون خورشید، اشکهایم بر روی من نقش میبندد.
اگر ببیند حور آن بت نیازی رابدان نیازی هر ساعتش نیاز آید
هوش مصنوعی: اگر حوری مشاهده کند که آن معشوق به نوعی نیازی دارد، بدون شک هر لحظه آن معشوق نیاز خواهد داشت.
پس از فراقش روزی مگر وصال بودپس از نشیبی روزی مگر فراز آید
هوش مصنوعی: بعد از جداییاش، شاید روزی دوباره به هم برسیم. و بعد از دوران سختی، شاید روزی روزهای خوب و خوبی به سراغ ما بیاید.