شمارهٔ ۱۱۱
هوش مصنوعی: این متن شعری از شاعری بزرگ است که در آن به قدرت و جایگاه پادشاهی اشاره دارد. شاعر از شهریار می‌گوید که خداوند او را به عنوان حامی خلق انتخاب کرده است و تمام کارهای جهان به او وابسته است. هرچند مردم ممکن است کارهای او را پیچیده کنند، اما او همچنان موفق‌تر از آن‌هاست. همچنین، شاعر بیان می‌کند که برکات و موفقیت‌ها از آن شهریار است و درخت سعادت در وجود او می‌روید. او همچنین به هوشیاری و دانایی شهریار اشاره دارد که باعث می‌شود تا او دشمنانش را بشناسد و بر آن‌ها غلبه کند. در کل، شعر هم بر اهمیت نقش شهریار در جامعه تأکید دارد و هم به قدرت و حکمت او اشاره می‌کند.
امیرا بر همه میران خداوند و امیری توبطبع و رای برنائی بعقل و هوش پیری تو
هوش مصنوعی: ای امیر، تو سرور همه مردان هستی و به طور طبیعی و با تدبیر، مقام رهبری را در اختیار داری. عقل و هوش تو نشان از تجربه و خردمندیات دارد.
چو دولت ناگرانی تو چو نعمت ناگزیری توسزاوار قبادی تاج و کاوسی سریری تو
هوش مصنوعی: زمانی که دولت و خوشبختی تو مانند نعمتی از طرف سرنوشت است و از آن نمیتوان چشمپوشی کرد، بنابراین تو شایستهی داشتن تاج و تخت و مقام رفیع هستی.
بهر کاری که خواهد بود در گیتی بصیری توجهان بر ما چو افریدون بدانائی بگیری تو
هوش مصنوعی: برای هر کاری که در دنیا انجام خواهد شد، تو باید نگاهی عاقلانه و هوشیارانه به آن داشته باشی. جهان ما همانند افریدون، به تو این آگاهی را خواهد داد.
بجان دوستان اندر چو نوشروان پیری توبچشم دشمنان اندر چو زهرآلود تیری تو
هوش مصنوعی: دوستان تو را مانند نوشروان، عزیز و محترم میدانند، در حالی که دشمنان تو را همچون تیر زهرآلود، خطرناک و مضر تلقی میکنند.
از اکنون تا گه آدم امیربن امیری توبدانش بی بدیلی تو بدولت بی نظیری تو
هوش مصنوعی: از هماکنون تا زمانی که آدم و امیر بن امیری وجود دارد، تو باید بدانی که دانش تو بینظیر و ثروت تو هم بیهمتاست.