شمارهٔ ۱۲۶ - قطران تبریزی

بر وی تو بروشنی از مهر و ماه بهزلفین تو ببوی ز مشک سیاه به

تو چون بنفشه ای و دگر نیکوان چو کاهدانی هر آینه که بنفشه ز کاه به

گر من دل کسی بنوازم مشو ز جایکاندر جهان مرا همه کس نیکخواه به

هرچند نیکوان جهان با منند پاکنزدیک من تو از همه جائی و جاه به

هستند بر سپهر فراوان ستارگانلیکن بمرتبت توئی از مهر و ماه به

هرچند عاشقم دل عاشق نگاه دارزیرا که داشتن دل عاشق نگاه به

کاین عاشقی چو بازی شطرنج هندویستگاهی بود بلعب پیاده ز شاه به

آمد رسول آن بت آزادهآن زلف پر ز چین و پری زاده

ای من سپرده دل بمهر اواو جان و دل بصحبت من داده

گفتم که یاد ناری بیدلی راهمچون تو در بلای غم افتاده

بند خطش گشادم و کرد بر مناز چشم چشمه خون بگشاده

گشتم نوان چو مردم بیچارهکردم سرشک دیده چو بیجاده

دادم جواب و گفتم هستم مناو را بجان مال و دل ایستاده

زان کار دیر شد که فلک پیشمهر روز بود شغلی بنهاده

رستم ز شغلهاش بجان رستمهستم بخواستاریش آماده

ساده کنم دلم ز غمان هزمانبر من جهان شود بخوشی ساده

گر شعر خوش نیامد معذورمکم طبع خوش نباشد بی باده