شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که چهره‌اش مانند طلا می‌درخشد. او از معشوقه‌اش می‌خواهد که اگر مهر و وفا به او نداشته، چرا او را به این شهر پر از رنج و عذاب کشانده است. به طور کلی، احساسات عاشقانه و درد ناشی از بی‌محبتی در این شعر مشهود است.
ای نوش لب و لاله رخ و سیم قفاکردی دو رخم برنگ چون زر صفا
هوش مصنوعی: تو با لبهای نوشین و چهرهی لالهوار خود، دو رخ من را به رنگی چون زر درآوردی.
گر تو ننموده ای مرا مهر و وفاچندین نکشیدمی بدین شهر جفا
هوش مصنوعی: اگر تو به من محبت و وفای زیادی نشان نمیدادی، من هم به خاطر این همه رنج و بیوفایی در این شهر، اینقدر زجر نمیکشیدم.