تناجی
قطران تبریزی

شمارهٔ ۴۵

خون جگر ما بقمی بیش نبودوین دوزخ آه ما دمی بیش نبود
آن قطرهٔ خونابه که دل می‌گفتنداز دیده فرو ریخت نَمی بیش نبود