شمارهٔ ۵۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ناراحتی و ناملایمات زندگی شکایت می‌کند و احساس تنهایی و مظلومیت خود را بیان می‌کند. او در محیطی زندگی می‌کند که با دشمنان زیادی مواجه است و می‌گوید که هیچ‌کس به اندازه او در رنج و درماندگی نیست. همچنین اشاره به ظلم زمانه و جدایی از دیگران دارد.
با من ز قضای بد برآشفت دیارآرام دلم یکی و خصمان بسیار
هوش مصنوعی: دیاری که همیشه آرام و مطمئن بود، به خاطر بدشانسیام دچار تلاطم شده و حالا بین من و دشمنانم فاصلههای زیادی وجود دارد.
درمانده تر از من اندر آفاق بیارمظلوم ز روزگار و مهجور ز یار
هوش مصنوعی: هیچ‌کس به اندازه من در این دنیا درمانده و بیچاره نیست. مظلومانی که از روزگار رنج میبرند و مورد بیتوجهی قرار گرفتهاند، وصف حال من را میگویند.