شمارهٔ ۶۳
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از دیدن کشته‌ای سخن می‌گوید و از حسی عمیق از دست دادن و اندوه صحبت می‌کند. او به جانی خسته و فرسوده اشاره می‌کند که در کنار او نشسته و می‌گوید که او (شاعر) به خاطر کشته شدن آن شخص دچار پشیمانی شده است. این احساسات عاطفی، تنهایی و غم را به تصویر می‌کشد.
چون کشته ببینی‌ام دو لب کرده فرازوز جان تهی این قالب فرسوده به آز
هوش مصنوعی: زمانی که کشته‌ای را ببینم که لبهایش بالا آمده، و این بدن فرسوده خالی از جان است.
بر بالینم نشسته می گوی بنازکی کشته ترا من و پشیمان شده باز
هوش مصنوعی: در کنار من نشسته و می‌گوید که به خود ببال، زیرا من به خاطر تو آسیب دیدهام و حالا از این موضوع پشیمان شدهام.