شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر حس دوگانه‌ای از احساسات را بیان می‌کند. نیمی از دلش شاد و پرنشاط مانند کبک است و نیمی دیگر نگران و ناراحت. او به زیبایی و ظرافت خود اشاره می‌کند، در حالی که در عین حال در حال رنج و نیاز است. در نهایت، شاعر به کسی اشاره می‌کند که او را به شادی و ناز کشیده است، اما اکنون در حال رنج و نیاز به اوست.
نیمی ز دلم کبک شد و نیمی بازنیمی ز تنم به ناز و نیمی به گداز
هوش مصنوعی: نیمهای از دل من مثل کبکی خوشحال و شاداب شده و نیمه دیگر دل من نگران و آشفته است. همچنین نیمهای از وجودم با زیبایی و نازندگی خود دلربایی می‌کند و نیمه دیگر در حال کمرنگ شدن و ذوب شدن است.
زانکس که مرا طمع به شادی بُد و نازآورد مرا کنون به تیمار و نیاز
هوش مصنوعی: از آن کسی که امید شادیام را به او داشتم و با ناز و لطافت مرا جذب کرد، اکنون به حالتی افتادهام که نیازمند و دردمند هستم.