شمارهٔ ۸۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و محبت به معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید که از شدت عشق، به خاطر معشوق از دل و جان خود جدا شده و هر چیزی که برای دوستانش ناپسند است را با جان و روح خود به دوش می‌کشد. به نوعی، عشق او به معشوق به حدی عمیق و پر احساس است که باعث می‌شود از خودگذشتگی کند و بار ناپسند را بر دوش بردارد.
ما شاخ هوای تو ز دل برکندیممهر تو ز جان و دل برون افکندیم
هوش مصنوعی: ما محبت و عشق تو را از دل خود بیرون کردیم و احساسات مربوط به تو را از جان و دل خود دور ساختیم.
چیزی که به جان دوستان نپسندیمبا جان و روان خویشتن چون بندیم؟
هوش مصنوعی: اگر چیزی را که به دوستامان خوش نمیآید، خودمان با تمامی وجودمان بپذیریم و بربنیم، در واقع خود را به بند کشیدهایم.