شمارهٔ ۱۰۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که در کنار محبوبش خاموش و ساکت نشسته است. اما به محض یادآوری جدایی و فراق او، احساس غم و اندوه می‌کند. او به محبوب می‌گوید که هرگز از او رها نمی‌شود، زیرا عاشقش با تمام وجود است و نمی‌تواند عشقش را به راحتی از دست بدهد.
تا همبر من نشسته‌ای خاموشمچون یاد آرم فراق تو بخروشم
هوش مصنوعی: وقتی که در کنارم نشسته‌ای و ساکت هستی، هر بار که یاد فراق تو به سراغم میآید، دلم میشکند و ناراحت میشوم.
از من نرهی که هست چندان هوشمکان را که به دل خرم به جان نفروشم
هوش مصنوعی: از کنار من نرو، چون من آنقدر هوش و ذکاوت دارم که برای خوشحالی و رفاه خودم جانم را فدای آن نمیکنم.