شمارهٔ ۱۰۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و نورانیت محبوبش سخن میگوید. او بیان میکند که پس از دیدن و وجود محبوب، همچون رشتههای زلفش درخشان و تابان شده و در برابر او به انسانی تابنده و پرنور تبدیل شده است. محبوب او را به نور مهر و زیبایی میآراید.
تا بندهٔ آن رخان تابنده شدمهمچون سر زلفین تو تابنده شدم
هوش مصنوعی: من به عشق آن چهرههای درخشان شما، همچون موی تابدار تو، پرنور و روشن شدهام.
در پیش تو ای نگار تابنده شدمچون مهر فروزنده و تابنده شدم
هوش مصنوعی: در حضور تو، ای زیبای درخشان، مانند خورشید تابان شدم و جلا پیدا کردم.