شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد جدایی و هجران صحبت می‌کند و می‌گوید که عشق و زیبایی یار، او را به شدت آزار می‌دهد. او آرزو می‌کند که اشک‌هایش غبار غم را از وجودش پاک کند. شاعر در دلش غمی پنهان دارد که ممکن است رسوا شود و از سختی‌هایی که در مسیر عشق متحمل شده، گله‌مند است. او تأکید می‌کند که اگر رقیبی بدگویی کند، برایش مهم نیست چون خوبان از وفاداری او آگاهند. در نهایت، شعر به افسردگی و آسیب عشق و عواطف شدید شاعر اشاره دارد.
ز آتشین‌رویی جدا می‌افکند دوران مراچون شرر البته خواهد کشت این هجران مرا
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جذابیت خاصی که دارد، زمان مرا به شدت تحت تاثیر قرار می‌دهد و باعث میشود که احساس تنهایی و جدایی، مانند شعلهای آتشین، در درون من بسوزد و مرا به شدت آزار دهد.
کاش خون دیده بنشاند غبار هستیمچند دارد گرد باد آه سرگردان مرا
هوش مصنوعی: کاش اشکهایم بتوانند غبار وجودم را زودتر پاک کنند و نگذارند که باد غم و اندوه مرا آزار دهد.
آنچنین از دیده مردم نمی‌کردم نهانگر نبودی جوهر شوق لبت در جان مرا
هوش مصنوعی: اگر جوهر شوق لبهای تو در جانم نبود، هرگز نمیتوانستم آنگونه که اکنون هستم، از نظر مردم پنهان بمانم.
از پری‌رخساره دارم درون دل غمیوه که خواهد کرد رسوا این غم پنهان مرا
هوش مصنوعی: من در دل خود از زیبایی یک چهره، غم و دلتنگی دارم و آه، این غم پنهان، روزی مرا رسوا خواهد کرد.
تا کجا خواهد شکستم داد باز افکند دورچرخ چون تیر از کمان ابروی جانان مرا
هوش مصنوعی: من نمیدانم تا کجا باید تحمل کنم، چرا که تقدیر همچون تیر از کمان بر من فرود میآید و قلب من را به شدت میشکند.
پیش خوبان گر بدی گوید رقیب از من چه باکخوب می‌دانند در راه وفا خوبان مرا
هوش مصنوعی: اگر رقیب نزد خوبان از من بدگویی کند، نگران نیستم؛ زیرا آنها خوب می‌دانند که من در مسیر وفاداری و محبت، چه نیتی دارم.
بود پنهان درد عشق من فضولی مدتیکرد رسوا پیش مردم دیده گریان مرا
هوش مصنوعی: مدتی درد عشق من به طور پنهانی بود، اما بعداً باعث شد که در برابر مردم با چشمانی گریان رسوا شوم.