شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس درد و تنهائی شاعر است. او از رنج و آزار ناشی از عشق و معشوق صحبت می‌کند و اشاره دارد که هر لحظه از زبان معشوق، آزار می‌بیند. او به ضعف خود در برابر رقبا اقرار می‌کند و از اینکه کسی در غم تنهایی‌اش به او یاری نمی‌رساند، ناراحت است. شاعر خود را گرفتار عشق می‌داند و بر این باور است که در این حریم آزادی وجود ندارد. در نهایت، او به سوختن شمعی که به خاطر معشوقش می‌سوزد اشاره می‌کند و از سایه غمخواری‌اش سخن می‌گوید که او را در این راه همراهی می‌کند.
از زبانت می رسد هر لحظه آزاری مرامی خلد هر دم بدل زان برگ گل خاری مرا
هوش مصنوعی: هر لحظه از صحبتهایت درد و رنجی به من میرسد، مثل اینکه هر دم از آن گل، خارهایی به من میزند.
می تواند کرد پنهان از رقیبم ضعف تنگر نسازد فاش هر دم ناله زاری مرا
هوش مصنوعی: میتوانم ضعف جسمانیام را از رقیب پنهان کنم، به شرطی که هر بار ناله و فریاد من آشکار نشود.
زار مردم در غم تنهایی و ممکن نشداین که بیند زاریم یاری کند یاری مرا
هوش مصنوعی: مردم به خاطر تنهایی خودشان بسیار ناراحت و غمگین هستند، اما نتوانستهاند کسی را پیدا کنند که در این غم به آنها کمک کند و مرا یاری کند.
در حریم الفتم آزادگان را راه نیستمن گرفتارم نباید جز گرفتاری مرا
هوش مصنوعی: در محیط دوستی و عشق، جایی برای آزادگان نیست. من در بند هستم و نباید به جز درد و رنجی که در آن هستم، به چیزی دیگر فکر کنم.
سوختی ای شمع تا در بزم او ره یافتیبنده طور توام آموختی کاری مرا
هوش مصنوعی: ای شمع، تو در حضور محبوب میسوزی و به خاطر او روشنایی میبخشی. من هم از تو یاد گرفتم که چگونه در این بزم و جمع، درخشان و پرتکاپو باشم.
هر کجا افتاده ام افکنده فرشی زیر مننیست در روی زمین جز سایه غمخواری مرا
هوش مصنوعی: هرجا که به زمین افتادهام، گویی فرشی برایم نیفتاده است. بر روی این زمین فقط سایهای از غصه و دلتنگیام وجود دارد.
چرخ را با من فضولی هست مهری زین سببمی کند هر دم اسیر ماه رخساری مرا
هوش مصنوعی: چرخ زمان به من توجه دارد و به همین دلیل هر لحظه من را به چهره زیبای محبوبم گرفتار می‌کند.