شمارهٔ ۲۵ - فضولی

دل ز من مستان نمی خواهم که غم باشد ترابا وجود لطف یار دل ستم باشد ترا

کیست یوسف تا ترا مانند باشد در جمالاو مگر از جمله خیل و حشم باشد ترا

نیست طبع نازکت را تاب شرح درد دلکی کنم کاری کزان بیم الم باشد ترا

بیش ازین مپسند در دام بلا زارم بکشگر نباشد عاشق زاری چه کم باشد ترا

چون حباب می فلک تا چشم بر هم می زنیمی زند بر هم گر استقبال جم باشد ترا

ترک عالم کن که در عالم نمی ارزد بغمگر هزاران گنج بر بالای هم باشد ترا

پا منه از حد خود بیرون که هر جا پا نهیاز ره رفعت فلک خاک قدم باشد ترا

با فغان و ناله آزردی فضولی خلق راجا همان به بر سر کوی عدم باشد ترا