شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عشق و جدایی صحبت می‌کند و احساسات عمیق خود را نسبت به معشوق بیان می‌کند. او از درد و رنجی که جدایی از معشوق به او می‌دهد، می‌گوید و از محبت و مهربانی که از معشوق انتظار دارد، سخن می‌گوید. شاعر خود را به شمعی تشبیه کرده که در آتش عشق می‌سوزد و از غم و حسرتی که دارد، ابراز تاسف می‌کند. او همچنین به یوسف اشاره می‌کند و ارزش عشق را در زمانه‌ای که دور از معشوق است، می‌سنجد. در نهایت، او تاکید می‌کند که در عشق تنها معشوقش برای او اهمیت دارد و این احساسات نشان دهنده عمق عشق اوست.
ای آنکه آفت دل و جان و تنی مرامن دوستم ترا تو چرا دشمنی مرا
هوش مصنوعی: ای عشق، تو که باعث شادی و رنج من شدهای، من تو را دوست دارم اما چرا تو با من دشمنی میکنی؟
ای جان چه شود زانکه کنم میل زیستنیچون مهربان نه تو که جان منی مرا
هوش مصنوعی: ای جان، چه خواهد شد اگر به زندگیای بپردازم که مانند مهربانی باشد، نه تو که جان منی؟
یوسف قرار قیمت خویش از زمانه یافتای در بی بها تو از او احسنی مرا
هوش مصنوعی: یوسف از زمانه ارزش و مقام خود را شناخت، اما تو که بیقیمت هستی، از او به من نیکی کن.
شمعم من آتشی تو ز تو دوریم مبادزیرا حیات بخش دل روشنی مرا
هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم و تو آتش زندگی منی. امیدوارم از هم دور نباشیم، زیرا تو منبع روشنایی قلبم هستی.
مانند شمع سوخته حسرت توامبا آنکه صبح وش سبب مردنی مرا
هوش مصنوعی: مانند شمعی که در حال سوختن است، همیشه حسرت تو را به دل دارم، هرچند صبح و روشنایی باعث مرگ من میشود.
من لاله بهار غمم شبنمم توییای گوهر سرشک که در دامنی مرا
هوش مصنوعی: من بهار زندگیام را شبیه لاله میبینم و تو، ای گوهر اشکی که بر دامن من نشستهای، معنای واقعی اوج غمم هستی.
در عشق جز تو نیست فضولی حسود منمعلوم می شود که شریک فنی مرا
هوش مصنوعی: در عشق فقط تو هستی و هیچ کس دیگری حق ورود به این احساس را ندارد. حسادت من نشان می‌دهد که تو تنها شریک واقعی من هستی.