شمارهٔ ۴۹
هوش مصنوعی: غالب در این شعر به توصیف حسرت و longing خود نسبت به محبوب می‌پردازد. او از درد فراق و غم دوری از محبوبش صحبت می‌کند و عشق را به مثابهٔ حالتی توصیف می‌کند که در آن انسان در خواب و بیداری دچار تشتت احساسات می‌شود. او به نقش چشم و ابرو و خال بر چهره محبوب اشاره می‌کند و به عدم توانایی خود در دیدار او می‌افزاید. در نهایت، شاعر با اشاره به زیبایی محبوب و تأثیرات آن بر دل دچار درد و اندوه خود، مضطرب و غمگین به نظر می‌رسد.
هست می گویند خالی آن غدار آل راچشم کی برداشتم ز ابرو که بینم خال را
هوش مصنوعی: میگویند که آن شخص غدار، چشمش بر افروخته و از من غافل است. من کی توانستهام از او چشم بردارم تا بتوانم لکهی روی ابرویش را ببینم؟
چشم بگشادی ندیدم مرغ دل را جای خودغالبا شد صید آن شبها ز مشکین بال را
هوش مصنوعی: چشمم را باز کردم و نتوانستم پرنده دل را ببینم. در بیشتر مواقع آن شبها صید شد و بالهای مشکین آن را به دام انداخت.
ای بهر نوک مژه برده دلی در خواب اوجمع کن یک لحظه دلهای پریشان حال را
هوش مصنوعی: ای کسی که با نگاه زیبایت دلها را به خواب میبری، یک لحظه دلهای آشفته را در کنار هم جمع کن.
هفته شد دیدن آن مه نشد روزی مراآه اگر زین گونه در غم بگذرانم سال را
هوش مصنوعی: به مدت یک هفته است که نتوانستهام آن معشوق را ببینم و روزی برای من از این بابت سر نمیزند. آه! اگر اینگونه با غم زندگی کنم، سال به سختی خواهد گذشت.
گفتمش با قد خم زان خال دور افتاده امگفت با کی نیست گر نقطه نباشد دال را
هوش مصنوعی: به او گفتم که با قد خمیدهات و آن خال روی صورتت، از همگان دور افتادهام. پاسخ داد که این که تو تنها هستی، به خاطر آن است که اگر نقطهای وجود نداشته باشد، حروف مانند دال بیمعنا میشوند.
با تو خوش حالیم در دشت جنون ای دود آهکم مفرما از سر ما سایه اقبال را
هوش مصنوعی: ما در دنیای شعف و دیوانگی در کنار تو خوشحالیم، ای غم و اندوهی که به ما میافزایی. لطفاً سایه خوشبختی را از ما دور نکن.
می جهد چشم فضولی وین ز موج اشک نیستغالبا می‌بینم آن رخسار فرخ‌فال را
هوش مصنوعی: چشم کنجکاو و بیتابی می‌کند و این حالت ناشی از اشکها نیست. اغلب آن چهره خوشیمن را می‌بینم.