شمارهٔ ۵۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر غمگین و پر التهاب از سوز دل و آتش عشقش می‌گوید. او از دوری و جدایی رنج می‌برد و به حال سایه‌اش که بر او می‌افتد، حسرت می‌خورد. شاعر احساس می‌کند که دو آتش در درون او در حال سوختن است؛ یکی آتش عشق و دیگری آتش درد. او در تلاش است که به نوعی خود را از این دوگانگی رها کند، اما نمی‌تواند. در نهایت، او از غم و عذاب وجودش ناله می‌کند و به مرگ عشق اشاره می‌کند. این شعر نمایان‌گر تضاد عواطف و اندوه عمیق شاعر است.
گر گریزم دم بدم بر آتش دل دیده آببر چنین سوزی که دل دارد کی آرد سینه تاب
هوش مصنوعی: اگر هر لحظه از دست آتش دل فرار کنم، آیا چشمی که به این شدت در سوز و سوختگی است، میتواند تاب بیاورد؟
بگسل ای سایه ز من تابی نداری بر جفامی گریزی بر تو گر تیغی کشد آن آفتاب
هوش مصنوعی: ای سایه، از من جدا شو، چون تاب تحمل ظلم و ستم را نداری. اگر خورشید بر تو شمشیری بکشد، تو نیز در برابر آن میگریزی.
تا نبیند آفتاب عارضش را سایه اماز حسد خود را میان این و آن کردم حجاب
هوش مصنوعی: تا زمانی که چهرهاش زیر نور آفتاب قرار نگیرد، من به خاطر حسادتی که دارم، خودم را در بین او و دیگران پنهان کردهام.
در نقاب آن روی و من با آه دل در حیرتمدر میان این دو آتش چون نمی سوزد نقاب
هوش مصنوعی: در پس آن چهره زیبا، من با دل افسرده و نگران در حیرتم که چگونه این نقاب میان دو آتش قرار دارد و نمیسوزد.
نیم بسمل کرده و دامن ز خونم می کشدمن از او در اضطرابم او ز من در اجتناب
هوش مصنوعی: او نیمهجانم کرده و با دامنش خونم را میکشد. من از او در نگرانی هستم و او از من دوری می‌کند.
آتش است آن شوخ و من شمع شبستان بلاگر رود میرم گر آید سوز دم با صد عذاب
هوش مصنوعی: آن معشوقه ی بازیگوش مانند آتش است و من مانند شمعی هستم که در شب های سختی می سوزد. اگر او برود، من می میرم و اگر با یک نفس سوزان بیاید، صد درد و عذاب را تحمل می کنم.
سوخت آهم چرخ را من می خورم خوناب ازونیست جز خونابه آتش را نصیبی از کباب
هوش مصنوعی: آه من در چرخش های زندگی لحظه ای را نمی سوزاند، بلکه من از آن رنج می برم و درد و اندوه را می چشیم. از آتش هیچ بهره ای جز سوختن نمی برم.
مردم چشمم فضولی شد سیه پوش از عزاغالبا شد کشته تیغ سهر در دیده خواب
هوش مصنوعی: مردم چشمم کنجکاو شدهاند، سیاه پوشیده از دلمشغولی. غالباً در خواب، با تیغ سهراب کشته شدهام.