شمارهٔ ۶۸
هوش مصنوعی: این متن شعر درباره حیات و وجود انسانی است که از فیض و عشق الهی بهره‌مند است. شاعر در ابتدا اشاره می‌کند که حیات او از جام فیض الهی نشأت می‌گیرد. او با تکیه بر مقام و حرمت خود، به احترامی که پیر مغان برای او قائل است، تأکید می‌کند. شاعر ابراز می‌کند که عشق او باعث شناخته شدنش شده و هیچ‌کس دیگر به این اندازه بدنامی ندارد. همچنین به زیبایی و جذابیت خود اشاره کرده و اشک و غم را از خود دور می‌کند. او از بوی خوش زلف محبوبش لذت می‌برد و به شکرگزاری از قضا و قدر اشاره می‌کند که همه چیز مطابق میل اوست. به طور کلی، شعر بیانگر عشق، زیبایی و مقام انسانی در مقابل فیض الهی است.
زلال فیض بقا رشحه ز جام منستحیات باقی من نشاه مدام منست
هوش مصنوعی: زندگی ماندگار من به برکت نعمتهای خالص و پاک است که از این جام میچکد و همواره به من حیات و تازگی میدهد.
بمن فرشته کجا می رسد ز رفعت قدرحریم درگه پیر مغان مقام منست
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که مقام و جایگاه من در نزد پیر مغان بسیار بلند و والا است، به طوری که حتی فرشتگان نمیتوانند به آن دست یابند.
مراست حرمتی از فیض می که پیر مغانمدام خم شده از بهر احترام منست
هوش مصنوعی: من از فیضی برخوردارم که به خاطر احترام من، پیر مغان همیشه خم شده است.
چو من نبوده کسی را ز عشق بدنامیهمیشه خطبه این سلطنت بنام منست
هوش مصنوعی: مثل من هیچ‌کس به خاطر عشق بدنام نشده است و همیشه این ننگ و رسوایی به نام من ثبت شده است.
ز دیده دور کن ای اشک خار مژگان راکه جلوه گاه سهی سرو خوش خرام منست
هوش مصنوعی: اشک را از چشمت دور کن، ای لعنتی مژهها، زیرا جلوهگاه زیبای سرو خوشخرام من در اینجاست.
بمشک سر چو بنفشه فرو نمی آرمکنون که بوی ازان زلف در مشام منست
هوش مصنوعی: من به خاطر عطر موی تو، به سراغ گل بنفشه نمیروم، چون بوی زلفت در nostراکم موج میزند.
فتاده است فضولی بدستم آن خم زلفهزار شکر که دور فلک بکام منست
هوش مصنوعی: به من خیالی خوش آمده که زلفی پر از شکر و زیبایی را در دست دارم، گویی این نعمت به خاطر سرنوشت خوب من فراهم شده است.