شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات عمیق و درد عشق را به تصویر می‌کشد و می‌گوید که داستان او و مجنون (لیلی) هر دو مشابه است، هرچند در ظاهر اختلافی وجود دارد. او به بررسی درد دل و عشق می‌پردازد و می‌گوید که زیبایی و ویژگی‌های معشوق او منحصر به فرد است. همچنین تاکید می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند جایگزین عشق او شود و همه زیبایی‌ها به او ختم می‌شوند. در نهایت، شاعر به حسرت و غم ناشی از این عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگران نمی‌توانند درک کنند که درد او چه اندازه عمیق است.
پیش عاقل قصه درد من و مجنون یکیستاختلافی در سخن باشد ولی مضمون یکیست
هوش مصنوعی: در نزد افراد عاقل، داستان درد من و مجنون مشابه هم است. ممکن است در ظاهر، کلام ما متفاوت باشد، اما در اصل، مفهوم ما یکی است.
داغ دل را خواستم مرهم رساندی ناوکیغالبا پنداشتی داغ دل پرخون یکیست
هوش مصنوعی: من در تلاش بودم تا درد و رنج قلبم را بهبود بخشم، اما تو گمان میکردی که این درد تنها یک زخم ساده است.
شرط حسنست آن که طاق آن خم ابرو دو تاسترسم خطست این که خال آن لب میگون یکیست
هوش مصنوعی: شرط زیبایی آن است که آن قوس دو ابروی خمیده باشد و نشانه زیبایی این است که خال لب رنگین تنها یکی باشد.
جای سرو قامتت در جان نمی گیرد الفحاش لله کی الف با آن قد موزون یکیست
هوش مصنوعی: قد بلند و رشید تو در جانم جا نمیگیرد؛ هرگز نباید با "الف" مقایسه شود، چرا که "الف" با آن قامت زیبا یکسان نیست.
نیست در دل غیر تو زان رو عزیزی بر دلمقدر دارد در صدف هر گه در مکنون یکیست
هوش مصنوعی: در دل من جز تو کسی نیست، بنابراین تو برای من عزیز هستی. درون صدف، هر بار که چیزی پنهان شده، تنها یک چیز وجود دارد.
نیستم بلبل که هر ساعت نهم دل بر گلیزین همه گل چهره مقصود من محزون یکیست
هوش مصنوعی: من مثل بلبل نیستم که هر لحظه دل به گلی بسپارم؛ از بین تمام این گلها، تنها یک چهره هست که برای من عزیز و مورد نظر است و آن چهره در غم و اندوه به سر میبرد.
بر سر من هر که می بیند فضولی دود آهآن تصور می کند کین هم ز نه گردون یکیست
هوش مصنوعی: هر کسی که من را میبیند، به نظرش میرسد که من در حال کشیدن دود آه هستم و آن را بهعنوان نشانهای از این میداند که سرنوشت من و آسمان یکی است.