شمارهٔ ۹۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج عاشقانه پرداخته و از کم‌توجهی معشوق به عاشق گلایه می‌کند. شاعر احساس می‌کند که عشقش به شدت او را درگیر کرده و اگرچه این عشق پر از غم و رنج است، اما او از آن لذت می‌برد. شاعر اشاره می‌کند که زندگی‌اش با غم عشق پر شده و به این نکته می‌پردازد که در میان این مشکلات، ارزش حیات و عشق را نمی‌توان نادیده گرفت. شاعر به نوعی مشغولیت و آمیختگی عشق و درد را با هم در کنار هم می‌بیند و در نهایت، بر ارزش لحظات زندگی تأکید می‌کند.
کم التفاتی خوبان بعاشقان ستم استزهی ستم که ترا با من التفات کم است
هوش مصنوعی: غفلت و بیتوجهی نیکان نسبت به عاشقان، ظالمتی بزرگ است و این خود ظلمی است که تو به خاطر کمتوجهیات به من، نسبت به من میورزی.
کی از بنفشه گشاید کجا بنافه کشددلی که بسته آن گیسوان خم بخم است
هوش مصنوعی: کی به کجا بایستد که محبوبی با دل بسته به موهای گیسو داری، بوی خوشی را از بنفشه استشمام کند؟
قدم خمیده چنان شد که کس نمی داندمرا براه تو پوینده فرق یا قدم است
هوش مصنوعی: قدمت به قدری خمیده شده که کسی نمیداند آیا من به خاطر تو در این راه قدم میزنم یا اینکه خودم به این حالت درآمدهام.
ز دام شوق دل ما نمی رهد مادامکه سنبل تو گذرگاه باد صبحدم است
هوش مصنوعی: دل ما از شوق تو رهایی ندارد تا زمانی که گل سنبل تو در صبحگاهان میرقصد.
طبیب را الم من نماند تا ره بردبلذتی که مرا در ره تو از الم است
هوش مصنوعی: به پزشک گفتم که دیگر دردی برای درمان ندارم، زیرا لذتی که از عشق تو دارم، به مراتب بیشتر از هر دردی است که احساس میکنم.
چنین که زندگیم با غمست در عشقتمرا ازان که اجل قصد جان کند چه غم است
هوش مصنوعی: زندگیام پر از غم است، اما عشق تو باعث میشود که از مرگ نترسم و باکی نداشته باشم.
ز رنج عشق فضولی فراغتی مطلبخموش باش که ذوق حیات مغتنم است
هوش مصنوعی: از درد و رنج عشق فضولی، هیچ امیدی برای راحتی نداشته باش. سکوت کن، چون لذت زندگی ارزشمند است.