شمارهٔ ۱۲۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یک ناصح یا مشاور می‌پردازد که با نصایحش نه‌تنها دردی از او کم نمی‌کند، بلکه بر آلامش می‌افزاید. شاعر از ناصح می‌خواهد که به جای نصیحت‌های بی‌فایده، دردهای درونی‌اش را درک کند. او احساس می‌کند که نصایح فقط به آتش درونش دامن می‌زنند و از او می‌خواهد که دردی که دارد را درک کند و به او کمک کند، نه اینکه او را به پنهان‌کردن مشکلاتش تشویق کند. در نهایت، شاعر به بی‌فایده بودن نصایح استادانه اشاره می‌کند، چرا که او خود با درد و رنج دست و پنجه نرم می‌کند و ناصح از عمق این درد‌ها بی‌خبر است.
مرا هرگه که پندی می‌دهد با چشم تر ناصِحنهال محنتم را می‌دهد آب دگر ناصح
هوش مصنوعی: هر بار که کسی به من نصیحتی می‌کند، با چشمانی پر از اشک و غم، همچون باغبانی که درخت رنجور مرا آبیاری می‌کند، به من کمک می‌کند تا دوباره جوانه بزنم.
بس است این سوز در من گر نصیحت نشنود زین بسبه دم هردم نسازد آتشم را تیزتر ناصح
هوش مصنوعی: این درد و رنجی که در من وجود دارد کافی است. اگر نصیحتی از من شنیده نشود، در هر دم آتش درونم شعلهورتر میشود.
مرا گوید که مردم را به افغان درد سر کم دهنمی‌دانم چه حاصل می‌کند زین درد سر ناصح
هوش مصنوعی: مرا میگوید که به مردم دردسر نرسانم. نمیدانم از این نصیحت چه نتیجهای میگیرد.
نصیحت می‌کند کز خلق پنهان دار دردت راندارد غالبا از درد پنهانم خبر ناصح
هوش مصنوعی: نصیحت می‌کند که دردت را از دیگران پنهان نگهدار، زیرا بیشتر مردم از دردهای پنهانی آگاه نیستند.
به پند ناصح از خون جگر خوردن نگردم بسز من از من بتر صد داغ دارد بر جگر ناصح
هوش مصنوعی: با مشاوره و نصیحت خوبان، هرگز از درد و رنجی که در قلب دارم، رها نخواهم شد. از من، انسانی که در درونش زخمهای زیادی وجود دارد، سختتر و داغدارتر است.
گشود از پند سیل خونم از مژگان نمی‌دانمزبان بگشاد یا زد بر رک دل نیشتر ناصح
هوش مصنوعی: اشکهای من به خاطر نصیحتی که شنیدم سرازیر شد. نمیدانم آیا زبانم به سخن آمده یا اینکه نصیحتکننده بر دل من چاقویی زده است.
فضولی راحتی گر بایدت از موج خون سدیببند اطراف خود تا کم کند سویت گذر ناصح
هوش مصنوعی: اگر میخواهی از دردسر و آزادی راحتی برخوردار شوی، باید دور خود را با موانع ببندی تا از شدت احساسات و مشکلات کاسته شود.