شمارهٔ ۱۴۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و درد ناشی از دوری معشوق می‌پردازد. شاعر با ابراز ناامیدی از آرزوی وصال و درد ناشی از جدایی، به توصیف وضعیت خود می‌پردازد. او به شمعی که نورش قابل آسیب از باد نیست اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشقش قوی‌تر از هر آسیب‌پذیری است. همچنین با ذکر داستان‌های عاشقانه از گذشته، به عمق غم و تاثیرات عشق بر زندگی اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر تاکید می‌کند که غم‌های ناشی از عشق معشوق، بر سایر غم‌ها غلبه پیدا کرده و دلش را شاد می‌کند.
چه عجب گر به دل از تیغ تو بیداد رسدشیشه را حال چه باشد که به فولاد رسد
هوش مصنوعی: عجب نیست اگر دل از ظلم تو آسیب ببیند، اما فکر کن که شیشه چه حالی پیدا می‌کند اگر در برابر فولاد قرار بگیرد.
هر دم از هجر تو بر چرخ رسانم فریادبه امیدی که مگر چرخ به فریاد رسد
هوش مصنوعی: هر لحظه از دوری تو فریاد میزنم، با این امید که شاید زمان به کمک من بیآید.
مکن از آه من اکراه که شمع رخ تونه چراغی‌ست که او را ضرر از باد رسد
هوش مصنوعی: ناراحت نشو از آه و ناله من، چرا که نور چهرهات مثل شمع نیست که با وزش باد آسیب ببیند.
اثر بخت بد و نیک نگر کز شیرینکام خسرو برد آزار به فرهاد رسد
هوش مصنوعی: سرنوشت بد و خوب تأثیر خود را میگذارد؛ گاهی شیرینی کام خسرو به فرهاد آسیب میزند.
تا رسیدست ز مژگان تو تیری بر مندارم آن ذوق که از صید به صیاد رسد
هوش مصنوعی: تا کنون از نگاههای تو تیرهایی به قلب من شلیک شده است و من آن لذتی را میبرم که یک صیاد از شکار خود احساس می‌کند.
ز تو ای شمعِ منّور ، نه چنان شد بغداد؟که کند یاد وطن هر که به بغداد رسد
هوش مصنوعی: ای شمع روشنی بخش من، آیا بغداد اینگونه بود؟ که هر کس به بغداد برسد، یاد وطنش در ذهنش زنده شود؟
غم غیر تو برون کرد فضولی از دلکه غمی گر رسد از تو به دل شاد رسد
هوش مصنوعی: غم و اندوه دیگری باعث شد که فضولی از دلش بیرون برود، زیرا اگر غمی هم از تو به دل برسد، دلشاد میشود.