شمارهٔ ۱۴۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عمیق‌ترین احساسات عاشقانه و وابستگی شاعر به معشوق است. شاعر از خود می‌پرسد که چه کسی است که خانه‌اش در کوی محبوب قرار نگیرد و صحبت از عشق و شوقش را می‌کند. او از حال و روز خودش می‌گوید که هیچ کس نمی‌تواند آن را به زبان آورد و تنها شمع وجودش، حال دلش را روشن می‌کند. همچنین، او نگران این است که دشمنانش از عشق او به محبوب شاد شوند و می‌خواهد که حسرت و غم در دلش بماند. شاعر از معشوق می‌خواهد که به آتش نکشد و از او دور نماند و تاکید می‌کند که پس از مرگ نیز نمی‌خواهد نامش را فراموش کند، بلکه انتظار دارد که در کوی محبوب آرام گیرد. در نهایت، او می‌گوید که عشق و زیبایی به هیچ چیز جز جایگاه محبوب نمی‌رسد و از او می‌خواهد که محبت خود را حسب حال بلبلان به او عطا کند.
من که باشم که مرا کوی تو مسکن باشدخاک کویت همه دم در نظر من باشد
هوش مصنوعی: من چه کسی هستم که لایق آن باشم که در کوی تو زندگی کنم، اما خاک و سرزمین تو همیشه در ذهن من است و هر لحظه را به یاد تو سپری میکنم.
هیچ کس پیش تو نآرد بزبان حال دلمشمع من حال دلم پیش تو روشن باشد
هوش مصنوعی: هیچکس نمی‌تواند احساس واقعی من را به زبان بیاورد، اما همیشه مانند شمعی به تو روشنایی میبخشد و حال دلم را در حضورت نشان میدهد.
دشمنان تا بکی از دوستیت شاد شوندحال من از تو بکام دل دشمن باشد
هوش مصنوعی: دشمنان تا چه زمانی از دوستی تو خوشحال خواهند بود؟ در حالی که حال من به خاطر تو به دل دشمن خوش می‌کند.
بر سر کوی خود ای شمع مسوزان ما راگلشن کوی تو حیف است که گلخن باشد
هوش مصنوعی: بر سر کوی خود، ای شمع، ما را نسوزان. باغ و گلشن این کوچه برای ما خیلی ارزشمند است و شایسته نیست که به آتش تبدیل شود.
جان من تا بقیامت نبرم نام حیاتگر پس از مرگ مرا کوی تو مدفن باشد
هوش مصنوعی: ای زندگی من، تا وقتی که به سرانجام نرسم، هیچگاه نامی از زندگی نبرم، چرا که اگر بعد از مرگم، تنها مکانی که برای من باقی بماند، کوی تو باشد.
به خدنگی برهان از الم و غم ما راچند ما را الم جان و غم تن باشد
هوش مصنوعی: با تیر بلندی از نگرانی و درد ما را نجات بده، چرا که درد جان و غم تن ما را آزار میدهد.
مکن از خاک درت منع فضولی ای گلجای بلبل به ازان نیست که گلشن باشد
هوش مصنوعی: ای گل، نگذار که از تو دوری جویند، چرا که جایی بهتر از اینجا برای بلبل نیست و وجود گلشن به خاطر توست.