شمارهٔ ۱۴۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان محبت و اشتیاق شاعر به معشوق می‌پردازد. شاعر از نیاز و طلب وصال معشوق صحبت می‌کند و تأکید می‌کند که هرکس به عشق و زیبایی معشوق توجه کند، نمی‌تواند بی‌تفاوت باشد. در هر بیت، او به احساسات مختلفی اشاره می‌کند، از دیوانگی و گمراهی تا شگفتی از زیبایی معشوق. به طور کلی، این شعر حالاتی از عشق و شیدایی را وصف می‌کند که در آن تنها معشوق اهمیت دارد و همه‌چیز به او وابسته است.
محتاج وصال تو که باشد که نباشدمشتاق جمال تو که باشد که نباشد
هوش مصنوعی: هر کس که به عشق و زیبایی تو نیاز دارد، بیتردید مشتاق حضور و جمال توست؛ کسی نیست که به این مهر و محبت احتیاج نداشته باشد.
دیوانه بکویت ز که آید که نیایدآشفته حال تو که باشد که نباشد
هوش مصنوعی: دیوانهای که به سمت تو میآید، مشخص نیست از چه کسی میآید و چه کسی نمیآید. در حالی که وضعیت آشفتهات معلوم نیست چه کسی را دارد و چه کسی را ندارد.
ای شمع بسان من دل سوخته شبهاگریان بخیال تو که باشد که نباشد
هوش مصنوعی: ای شمع، مانند من، دل سوزان و اندوهگین، در شبها به یاد تو اشک میریزد. چه کسی میداند که تو در اینجا هستی یا نیستی؟
در سجده بت اهل خطا را نکنم عیبحیران مثال تو که باشد که نباشد
هوش مصنوعی: در لحظهای که در عبادت هستم، به کسی که گمراه است توهین نمیکنم، زیرا مانند تو کسی وجود ندارد که هم باشد و هم نباشد.
در گلشن حسنست قدت طرفه نهالیمایل بنهال تو که باشد که نباشد
هوش مصنوعی: در باغ زیبایی، قامت تو مانند درختی جوان و زیبا است. آیا کسی میتواند وجود تو را نادیده بگیرد؟
رخساره بخونابه دل ساخته گلگونبهر رخ آل تو که باشد که نباشد
هوش مصنوعی: صورت زیبای تو مانند گلی است که با خون دل رنگین شده است. برای جمال تو چه کسی هست یا نیست؟
تنها تو نه ای غمزه عشق فضولیدر عشق به حال تو که باشد که نباشد
هوش مصنوعی: تنها تو نیستی که در عشق به دلبرانه ناز میکنی، بلکه عشق فضولی هم در شرایط تو وجود دارد، که معلوم نیست به سود توست یا نه.