شمارهٔ ۱۴۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج عشق سخن می‌گوید. شب‌های دوری معشوق باعث ناراحتی و آتش‌سوزی در دل او شده است. او به تضاد میان جان و تن اشاره می‌کند و اینکه این عشق به او عذاب می‌دهد. شاعر به مقایسه خود با شخصیت‌های عاشق ادبیات (وامق، فرهاد و مجنون) می‌پردازد و از زیبایی معشوق صحبت می‌کند که مانند گلی بدون گلبرگ است. در نهایت، او احساس می‌کند که عشقش او را به مرز جنون می‌کشاند و اگرچه دردی که در دلش دارد، او را به مرگ نزدیک می‌کند، اما همچنان به عشق ادامه می‌دهد.
شب هجران خیالت شمع محنت خانهٔ من شددلم را صد چراغ از پرتو آن شمع روشن شد
هوش مصنوعی: در شب‌های دوری از تو، یاد تو مانند شمعی در خانهام روشن شد و دل من به لطف آن شمع، پر از نور و روشنایی گشت.
نزاعی در میان جان و تن انداخت پیکانتکه تن آزرده از جان گشت و جان رنجیده از تن شد
هوش مصنوعی: تعارضی میان روح و بدن به وجود آوردی که باعث شد بدن از روح ناامید و آزار ببیند و روح نیز از بدن دلخور و رنجیده شود.
بلای وامق و فرهاد و مجنون جمع شد در منفلک را دانه چندی پریشان بود خرمن شد
هوش مصنوعی: محبتهای پرشور و بیپایان وامق و فرهاد و مجنون در درون من تجمع کرده است و همین باعث شده که زیبا بودن زندگی و خوشیهای آن نیز به هم بریزد و آشفته شود.
نقاب افکنده از رخ آمد آن گل بی‌گل رویتبهار طلعت او آفت گل‌های گلشن شد
هوش مصنوعی: گلی که در بهار، زیباییاش را به نمایش گذاشته، اکنون با چهرهای زیبای تو آمده و زیباییاش باعث شکوفایی و درخشش گل‌های باغ شده است.
سوی گلزار رفتم آتش گل بی‌گل رویتچنانم سوخت کز خاکسترم گلزار گلخن شد
هوش مصنوعی: به سمت باغ رفتم، آتش عشق تو بدون وجودت چنان وجودم را سوزاند که از خاکسترم، باغی پر از گل به وجود آمد.
به پیکان تو طرح عاشقی انداختم در دلاساس این بنای معتبر را بین که آهن شد
هوش مصنوعی: من عشق ورزی را با تیر تو در دل خود شکل دادم، به گونهای که پایههای این بنای بزرگ و معتبر اکنون مانند آهن محکم شده است.
مگر عشقِ تو بست آیِن ، به شهرستانِ رسواییکه صحن سینه‌ام با داغ‌های دل مزین شد
هوش مصنوعی: جز عشق تو چه چیزی میتواند به شهر رسوایی راه یابد، در حالیکه قلب من با زخمهای عشق آذین بسته شده است؟
فضولی داشت چون شمع از تو امشب آتشی در دلکه بر امید راحت بارها راضی به مردن شد
هوش مصنوعی: امشب آتش دلی دارم که مانند شمع میسوزد. به خاطر امید به آرامش، بارها به مرگ راضی شدهام.