شمارهٔ ۱۵۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به درد و رنج دل خود از عشق و زیبایی معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید دلی که از بیداد عشق خونی نشود، چه دلی است. هرچقدر هم که زیبایی معشوق افزایش یابد، عشق او بیشتر از آن نمی‌شود. شاعر به توصیف حسن معشوق می‌پردازد و بیان می‌کند که حتی اگر لیلی در برابر زیبایی او قرار گیرد، نمی‌تواند چشم از او بردارد. او همچنین اشاره می‌کند که عقل در چنین حالتی گم می‌شود و عشق حکم می‌کند که دل از دایره عشق بیرون نرود. شاعر دل‌نوشته‌ای از عشق خود می‌نویسد و امید دارد وضعیت حالش تغییر نکند و ثباتی در احساسات باقی بماند.
ای که گویی که دلت خون نشود چون نشودچه دلست آنکه ز بیداد بتان خون نشود
هوش مصنوعی: ای کسی که میگویی دل تو از درد و رنج خون نمی‌شود، چه دلی است آنکه از ظلم و ستمهای بتان و معشوقانش هیچ دردی نمیکشد؟
رونق حسن تو هر چند که افزون گرددعشقم آن نیست که از حسن تو افزون نشود
هوش مصنوعی: هرچقدر زیبایی تو بیشتر شود، عشق من به تو همچنان در همان سطح باقی میماند و نمی‌تواند از زیبایی تو بیشتر شود.
داری آن حسن که گر پیش تو آید لیلینتواند که ترا بیند و مجنون نشود
هوش مصنوعی: تو آن زیبایی را داری که اگر لیلی در مقابلت قرار بگیرد، نمی‌تواند تو را ببیند و دیوانه نمی‌شود.
رای عقلست که دل گرد خطت گم گرددحکم عشقست کزان دایره بیرون نشود
هوش مصنوعی: عقل می‌گوید که دل بر سر راه محبت گم می‌شود و این نشان از آن است که عشق حکم می‌کند که دل هیچگاه از دایره این احساس خارج نشود.
می نویسم خط خونابه بلوح رخ زردآه اگر گلرخ من واقف مضمون نشود
هوش مصنوعی: به خاطر درد و رنجی که در چهرهی زردم میبینم، به قلم میآورم و با غم و اندوهی که در دل دارم، میخواهم بگویم اگر محبوب زیبایم از این احساس من باخبر نشود، چه خواهد شد.
هر چه واقع شود از دور درو نیست ثباتعاقل آن به که بهر واقعه محزون نشود
هوش مصنوعی: هر چه در دور اتفاق میافتد، ثابت و پایدار نیست. عقل انسان بهتر است که به خاطر حوادث و اتفاقات ناراحت نشود.
یار را هست بحال تو فضولی رحمیهست امید که این حال دگرگون نشود
هوش مصنوعی: یار به خاطر حال تو نگران است و امید دارد که وضع تو تغییر نکند.