شمارهٔ ۱۵۵
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالتی از ناامیدی و بی‌پناهی شاعر می‌پردازد. شاعر از عشق و فراق یار می‌گوید و احساس می‌کند که بخت بد او را بی‌اختیار از مسیر زندگی‌اش دور می‌کند. او به بی‌توجهی دیگران به وضعیتش اشاره می‌کند و از رنجی که در این دنیا تجربه می‌کند، ناله می‌زند. در بندهای مختلف، او به احساس بی‌قدری و عدم اعتبارش در کنار دیگران اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در جستجوی آرامش، زندگی‌اش به خاک و غبار تبدیل شده است. باری، شاعر به وضوح نشان می‌دهد که چگونه روزگار او را به سمت نابودی و ناامیدی می‌برد، حتی زمانی که او هیچ سررشته‌ای در این آشفتگی ندارد.
بخت بد بی‌اختیار از کوی یارم می‌بردبی‌قرارم می‌کند بی‌اختیارم می‌برد
هوش مصنوعی: بخت شوم و ناامید، بدون هیچ کنترلی من را از کنار معشوقم دور می‌کند و باعث بیقراریام میشود.
چون نگریم در طریق عشق ترک اعتباردر میان پاکبازان اعتبارم می‌برد
هوش مصنوعی: وقتی در مسیر عشق نگاه میکنم، ارزش و اعتبارم را در میان انسانهای پاکدامن از دست میدهم.
التفاتی نیست بر حالم ز اهل این دیاروه که این بی‌التفاتی زین دیارم می‌برد
هوش مصنوعی: هیچکس از حال من در این مکان خبر ندارد و افسوس که این بی‌توجهی من را از این دیار دور می‌کند.
تا چه بد کردم درین کشور که بهر کام دلآنکه با صد عزتم آورد خوارم می‌برد
هوش مصنوعی: من در این دیار چه کار بدی انجام دادهام که کسی که با تمام احترام و ارادتی که به من دارد، به راحتی مرا خوار می‌کند و از من بهرهبرداری می‌کند.
وه چه حالست این که دور دون بدین محنت‌سراشادمان می‌آورد هربار زارم می‌برد
هوش مصنوعی: چه حالت زیبایی است این که دور از این دنیای پر از زحمت، انسان را خوشحال می‌کند و هر بار به یاد آن، دل را به درد می‌آورد.
بر سر آن کوی تا یابم به کام دل قرارچرخ خاکم کرده بود اکنون غبارم می‌برد
هوش مصنوعی: در آن محله که میخواستم به آرامش دل برسم، روزگاری خاکی بودم اما حالا غبار راه من را میپوشاند.
من فضولی نیستم سرگشته عالم به خوداینچنین بی‌خود به هرسو روزگارم می‌برد
هوش مصنوعی: من علاقهمند به کشف و فهم جهان هستم و در این مسیر، به شکلی گیج و سرگردان تنها میتوانم نظارهگر باشم، زیرا زندگی من را به هر سو میکشاند.