شمارهٔ ۱۶۴
هوش مصنوعی: این شعر با زبان شاعرانه و تمثیل‌های زیبا درباره تاثیر کلام و وجود معشوق بر زندگی و طبیعت سخن می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که کلام دلنشین و زیبای معشوق می‌تواند حتی مردگان را زنده کند و به آنها ذوق و شوق دهد. همچنین، زیبایی و نغمه‌ی آن بهار و گل‌ها را به زندگی می‌آورد و اشک و حسرت را در دلها می‌گستراند. شاعر به زیبایی‌های طبیعت مانند زلف معشوق و اثر آن بر زندگی اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که حالتی از شگفتی و زیبایی تنها با یادآوری معشوق ایجاد می‌شود. در نهایت، شاعر از غم و اندوه ناشی از فقدان محبوب یاد می‌کند و تأثیر عمیق او بر زندگی انسان‌ها را بیان می‌نماید.
جان بیرون رفته را بویت به تن می‌آوردمرده را ذوق کلامت در سخن می‌آورد
هوش مصنوعی: بوی خوش تو جان را به زندگی بازمیگرداند و سخن زیبای تو حتی می‌تواند روح مردهای را زنده کند.
هست شبنم یا نسیم صبح با ذکر لبتغنچه‌ها را آب حسرت در دهن می‌آورد
هوش مصنوعی: شبنم یا نسیم صبح با ذکر لب تو چنان تأثیری دارد که گل‌ها را وادار می‌کند حسرت را در دل خود احساس کنند.
زلف پرچین برگشا تا بر خطا قایل شودآنکه رنجی می‌برد مشک از ختن می‌آورد
هوش مصنوعی: موهای پیچخوردهات را باز کن تا آن کس که در درد و رنج است، بتواند از آنچه به دست آوردهای، بهرهمند شود. او را با دلمشغولیهایی که دارد، آشنا کن.
سوی شیرین جوی شیر از بیستون هر صبح و شامسیل سیلاب سرشک کوهن می‌آورد
هوش مصنوعی: هر روز و شب، از کوه بیستون، جوی شیرینی جاری می‌شود که سرشار از اشکهای کوهن است و به سمت شیرین میرود.
بوی گل گر از چمن بیرون رود بی‌وجه نیستبلبل گم‌گشته را سوی چمن می‌آورد
هوش مصنوعی: اگر بوی گل از باغ خارج شود، بیدلیل نیست؛ چون این بو پرندهای گمشده را به سمت باغ میکشاند.
سرورا نسبت به نخل قامت خوبان مکننخل قامت میوه سیب ذقن می‌آورد
هوش مصنوعی: ای سرور، به قد بلند نخلها حسود نباش، زیرا نخل خمیدهای که به سیب میرسد، نشاندهندهی کمال و زیبایی است.
در غم آن قامت و عارض فضولی هرکه مردتا قیامت خاک او سرو و سمن می‌آورد
هوش مصنوعی: هر کسی که در غم زیبایی و چهره دلفریب او به سوگ نشسته، تا روز قیامت بر رنج و سختی خود میافزاید و یاد و نام او را همیشه زنده نگه میدارد.