شمارهٔ ۱۶۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عمیق و عاشقانه شاعر است که در آینه تصویر خود را می‌بیند و متوجه می‌شود که معشوقش نیز چقدر تحت تأثیر عشق او قرار دارد. شاعر خود را به سایه تشبیه می‌کند که نمی‌تواند از کنار معشوق دور شود و به شدت تحت تأثیر عشق و غم خود قرار دارد. همچنین به حسرت و غیرت بر سر دوری از معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که صبر در این وضعیت برایش دشوار است و باید در امور خود تجدید نظر کند. شعر در کل بیانگر شدت احساسات عاشقانه و دشواری‌های ناشی از عشق و فاصله از محبوب است.
در آینه چو عکسم بر صورتم نظر کردبر دیده تر من او نیز دیده تر کرد
هوش مصنوعی: وقتی تصویر من در آینه به صورتم نگاه کرد، او نیز به چشمان تر من نگاه کرد.
آیینه نیست چون من در رسم عشقبازیگر دور شد ز یاری او را ز دل بدر کرد
هوش مصنوعی: هیچ آینهای در عشق بازی چون من نیست، زیرا اگر یار از من دور شود، او را از دل بیرون نمیکنم.
از رشک یا بمیرم سر بر نداشت از خاکهر گه که سایه با من در کوی او گذر کرد
هوش مصنوعی: هر بار که سایهام در کوی محبوب میگذرد، از حسادت یا از عشق شدید به او، جانم به لبم میرسد و نمیتوانم سرم را از خاک بردارم.
چون سایه بر ندارم از خاک کوی او سرشاید که زان سر کو خاکی توان بسر کرد
هوش مصنوعی: من هرگز سرم را از خاک کوی او برنمیدارم، شاید با این کار بتوانم از آن سر که خاکی است، بهرهمند شوم.
امشب بحال زارم می کرد شمع گریهگویا که در دل او سوز دلم اثر کرد
هوش مصنوعی: امشب شمع حال زار من را نشان میداد و به نظر میرسید که در دل خودش هم آتش سوزش من را احساس کرده است.
آیینه را ز غیرت دیدن نمی توانمخود را چو بر خدنگ مژگان او سپر کرد
هوش مصنوعی: من نمیتوانم به آینه نگاه کنم، زیرا آن را به خاطر غیرتم نمیبینم. زمانی که خود را در معرض تیر مژگان او قرار دادهام، حس نمیکنم.
از صبر بر نیاید چون کار ما فضولیدر کار خویش باید اندیشه دگر کرد
هوش مصنوعی: اگر صبر کافی نداشته باشیم، در کارهای خود به مشکل میخوریم؛ بنابراین لازم است درباره کارهای خود دوباره فکر کنیم و تغییراتی ایجاد کنیم.