شمارهٔ ۱۷۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عشق و فراق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که کسانی که در دل خود عشق واقعی ندارند، نمی‌توانند به سوی معشوق راهی پیدا کنند و چشمانشان تاب دیدن معشوق را نخواهند داشت. او به اشتیاق و دشواری‌های عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که در نبود محبوب، عقل و دل در آشفتگی هستند. همچنین، شاعر به تاثیر مهر محبوب به مانند هلال بر دل اشاره کرده و در نهایت، از غم و اندوه روزگار، تنها به پناهگاهی در نزد پیر مغان یاری می‌جوید. در کل، این شعر عمق احساسات عاشقانه و فراق را به تصویر می‌کشد.
هر که چراغی ز برق آه ندارددر شب هجران سوی تو راه ندارد
هوش مصنوعی: هر کس که در شب غم و دوری از تو، امیدی به روشنی و خوشی ندارد، نمیتواند به سوی تو بیاید و به تو نزدیک شود.
هر که ندارد دلی چو آینه زاهندر رخ تو تاب یک نگاه ندارد
هوش مصنوعی: هر کس دلی ندارد که مانند آینه صاف و شفاف باشد، نمیتواند حتی یک نگاه از زیبایی تو را تحمل کند.
هر که ندارد سرشک و آه دمادمدعوی عشق ار کند گواه ندارد
هوش مصنوعی: هر کسی که در دلش درد و اشک نیست و همیشه آرام است، نمیتواند ادعای عاشقی کند و دلیل و گواهی برای این ادعا هم ندارد.
بی تو سراسیمه اند عقل و دل و جانهمچو سپاهی که پادشاه ندارد
هوش مصنوعی: بدون تو، عقل و دل و جان به هم ریخته و آشفتگی دارند، مانند سربازانی که فرماندهای ندارند.
طالب وصل است دل و لیک دمادمتاب ملاقات گاه گاه ندارد
هوش مصنوعی: دل خواهان وصال است، اما همیشه نمیتواند تحمل ملاقات را داشته باشد و این احساس در او به طور مداوم نیست.
مهر تو کردست چون هلال قدم راآنکه تو داری نه مهر ماه ندارد
هوش مصنوعی: عشق و محبت تو مانند هلال ماه بر پاهایم نقش بسته است. کسی که تو را دارد، نمیتواند با زیبایی و نور ماه مقایسه شود.
از غم و اندوه روزگار فضولیجز در پیر مغان پناه ندارد
هوش مصنوعی: در روزگار پر از غم و اندوه، تنها دلیلی برای آرامش و پناهبردن وجود دارد و آن هم در نزد پیر مغان است.