شمارهٔ ۱۷۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج عشق می‌گوید. او قبل از عاشق شدن، سینه‌اش آرام بود و غم و سوزی در دلش وجود نداشت. اما روزی که عشق به سراغش آمد، او را به شدت تحت تأثیر قرار داد و احساس کرد که هویت و وجودش تنها به عشق بستگی دارد. شاعر بیان می‌کند که درد تنهایی را از زمان‌های دور تجربه کرده و هیچ‌کس دیگر نمی‌تواند این درد را احساس کند. او فقط عاشق بوده و هیچ کار دیگری نکرده است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که غم و درد ناشی از عشق برای او طبیعی شده و قبل از این وضعیت، غم و درد را در دل معشوق نمی‌دیده است.
تا مرا سودای شمع عارضت در سر نبودسینه ام سوزان دلم صد پاره چشمم تر نبود
هوش مصنوعی: تا زمانی که به عشق چهره تو فکر نکرده بودم، قلبم نمیسوزد و حالتی نداشت، چشمم هم اشکی نداشت.
در گریبان دلم روزی که عشقت دست زدهستیم را جز لباس نیستی در بر نبود
هوش مصنوعی: در روزی که عشق تو به من دست زد، جز حس بیوجودی، چیزی در دل و جانم نبود.
جان من روزی که شوق جوهر تیغ تو داشتدر جهان نام و نشان از جسم و از جوهر نبود
هوش مصنوعی: در روزی که عشق و آرزوی زیبایی و تضاد تو در دل من وجود داشت، دیگر هیچ چیز از جسم و ظاهر در این جهان اهمیت نداشت و همه چیز معنای خود را از دست داده بود.
از ازل تنها مرا شد درد تنهایی نصیبغالبا این درد را قابل کسی دیگر نبود
هوش مصنوعی: از آغاز، من به تنهایی دچار درد شدهام و این درد، بیشتر از آن است که کسی دیگر بتواند آن را تحمل کند.
در جهان جز عاشقی کاری نکردم اختیارچون کنم نسبت بمن کاری ازین بهتر نبود
هوش مصنوعی: در زندگیام تنها به عشق ورزی پرداختهام و از آن فراتر نرفتهام. حال چگونه میتوانم کاری بهتر از این برای خود تصور کنم؟
هیچگه غمخانه ام را سیل خون نگشاد درکز بلا صد خیل بهر دیدنم بر در نبود
هوش مصنوعی: غمخانهام هیچ وقت از شدت درد و غم پر از خون نشد، چون در برابر من، جمعیت زیادی از بلاها برای دیدنم در را نبستهاند.
پیش ازین حال فضولی را نمی دیدم خرابدر دل او غالبا درد و غم دلبر نبود
هوش مصنوعی: قبل از این، هرگز حال کسی را که مدام درگیر دغدغهها و دردهای عاشقانه باشد نمیدیدم؛ او غالباً غم و اندوهی از معشوق خود تحمل میکرد.