شمارهٔ ۱۷۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و درد دل‌های عاشقانه اشاره دارد. او می‌گوید که یار (محبوب) نباید از عاشق بترسد، زیرا در این صورت نه عاشق می‌تواند درد دلش را بیان کند و نه محبوب رسوا می‌شود. شاعر همچنین به زیبایی محبوب خود اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ کس در زمین به زیبایی او نمی‌رسد.
شاعر احساس می‌کند که عشق میان آن دو پنهان است و این لطفی است که وجود دارد، اما در عین حال از ابراز آن می‌هراسد. او به قدرت عشق و تأثیر آن بر جهان اشاره می‌کند و می‌گوید که غم باعث می‌شود دلش از نصیحت‌ها بی‌فایده شود. همچنین به احتیاط در ابراز عشق اشاره می‌کند تا از بروز فتنه‌ها جلوگیری کند.
یار از عاشق نمی باید که پروا شودتا نه عاشق درد دل گوید نه او رسوا شود
هوش مصنوعی: محبوب نباید از عاشق هراسی داشته باشد؛ زیرا در این صورت، عاشق نه می‌تواند از درد دل خود بگوید و نه محبوب دچار رسوایی خواهد شد.
ما دهان یار را از غنچه بهتر گفته ایمغنچه هم این حرف خواهد گفت گر گویا شود
هوش مصنوعی: ما زیبایی و دلربایی دهان محبوب را از زیبایی غنچه بیشتر توصیف کردهایم. اگر غنچه بتواند سخن بگوید، همین را خواهد گفت.
ماه من چون تو ملک خویی پری رخسارهنیست در روی زمین حالا مگر پیدا شود
هوش مصنوعی: ماه من، مانند تو که دارای رفتار و سیرت ملکگونهای هستی، در روی زمین کسی با چهرهای زیبا و دلنشین وجود ندارد، مگر اینکه بتواند پیدا شود.
میل پنهان تو با من هست عین لطف لیکآه ازان لطفی کزو اظهار استغنا شود
هوش مصنوعی: نقشه و خواسته پنهان تو نسبت به من وجود دارد و این نشاندهنده لطف توست، اما افسوس که این لطف، زمانی که به طور علنی نشان داده شود، از بین میرود.
تو کشیدی تیغ و من صد سیل بگشادم ز چشمشد مقد غالبا عالم خراب از ما شود
هوش مصنوعی: تو شمشیر کشیدی و من از چشمانم سیلابی از اشک جاری کردم. به خاطر ما، غالبا جهان به هم میریزد.
پر غم او شد دل از ناصح مرا سودی نماندغم مگر بیرون شود تا پند او را جا شود
هوش مصنوعی: دل من از غم او پر شده است و دیگر از نصیحت او فایدهای نمانده. فقط باید غم من از بین برود تا بتوانم به حرفهای او گوش دهم و آنها را در خود جای دهم.
پیش بی دردان فضولی سر بپای او منهاحتیاطی کن مبادا فتنه بر پا شود
هوش مصنوعی: در جمع افرادی که دردها و سختیها را احساس نمیکنند، بیجهت اظهارنظر نکن و احتیاط کن، چون ممکن است باعث ایجاد مشکلات و بحرانها شوی.