شمارهٔ ۱۷۷

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق یک عاشق است که به طور مداوم با غم و اندوه در ارتباط است. شاعر می‌گوید که در عشق، جز غم و اندوه یاری نداشته و عقل و تدبیرش نیز از این درد دور شده است. او احساس می‌کند که با هر قطره اشکی که می‌ریزد، از وجود خود کاسته می‌شود و هیچ چیز جز دل زار و دردمندش برایش باقی نمانده است. شاعر از نبود همدمی در بزم غم و اندوهش شکایت می‌کند و می‌نالد که هیچ کس مایل به گوش دادن به دردهایش نیست. او در تلاش است تا احساسی عمیق را به دیگران نشان دهد، اما به نظر می‌رسد کسی برای فهمیدن و درک کردن وجود ندارد. در نهایت، شاعر می‌فهمد که عمرش در این روزهای غمگینی که می‌گذرد، به هدر رفته است.